Αντώνης Μπαλασόπουλος, Νεοσταλινισμός, Lenin Reloaded

Το ΚΚΕ ας προσδιορίσει με ποιους θα πάει και ποιους θ’ αφήσει

Το ΚΚΕ έχει μπει σε κρίσιμη ιστορική καμπή, όπου από την πολιτική του στάση θα κριθεί… όχι μόνο το μέλλον του λαού και της χώρας μας, αλλά και η μελλοντική επιβίωση του ίδιου του ΚΚΕΔυστυχώς όμως, χλωμό το βλέπω να αντιδράσει σωστά το ΚΚΕ, στις κρίσιμες ιστορικές περιστάσεις που ζούμε…

 Η παρούσα ανάρτηση προήλθε από μακροσκελές σχόλιό μου στο κύριο blog μας (εδώ).  Ο γνωστός… ακούραστος υπερασπιστής του ΚΚΕ στη μπλογκόσφαιρα (αλλά μη-μέλος του) καθηγητής συγκρητικής λογοτεχνίας Αντώνης Μπαλασόπουλος του blog «Lenin Reloaded» έγραψε ένα άρθρο με τον (κάπως παραπλανητικό) τίτλο “Σύντομες παρατηρήσεις για τη διαμάχη σχετικά με τη στρατηγική του ΚΚΕ στην περίοδο 1941-48″. Ονόμασα αυτό τον τίτλο «κάπως παραπλανητικό», διότι ο κύριος σκοπός του άρθρου δεν αποδίδεται από τον τίτλο του. Αυτό το άρθρο του Μπαλασόπουλου, είναι μία (πρωτοφανούς ακρότητας) υπεράσπιση του ΚΚΕ για τη συγκεκριμμένη επιλογή του, να μη συνεργαστεί εκλογικά με άλλους (κυρίως της αριστεράς): 

htttp://leninreloaded.blogspot.com/2012/03/1941-48.html.

Το κύριο θέμα της ανάρτησης του Α.Μ. αρχίζει κάπου εδώ:

 ..  

…η επίκληση, από φορείς και χώρους εκτός του ΚΚΕ, της στρατηγικής του ΕΑΜ ως μοντέλου προς μίμηση γίνεται επίσης με βάση ρητή αναφορά στις αναγκαιότητες της πολιτικής στρατηγικής του παρόντος.

* Η επίκληση αυτή είναι απόλυτα διαφανής ως προς τις πολιτικές της προθέσεις, και έτσι καθιστά εξίσου διαφανή και την κριτική σ’ αυτή εκ μέρους του ΚΚΕ: πρόκειται για ένα εργαλειακά ιστορικιστικό επιχείρημα υπέρ μιας πολιτικής συμμαχιών που θα προτάξει τον “εθνικό” χαρακτήρα ενός “αντιμνημονιακού μετώπου” πάνω από το ταξικό πρόταγμα της εργατικής αντικαπιταλιστικής πάλης έτσι ώστε να μην “αποξενωθούν” τα ημι-αστικά και μικροαστικά στρώματα από τον νέο σοσιαλδημοκρατικό “αγώνα”. Και αυτό είναι όλο το νόημα της σημερινής διαμάχης γύρω από το θέμα:η πίεση στο ΚΚΕ να δεχτεί να εκπορνεύσει την ιστορία του –που σπατουλάρεται δεόντως ως “ηρωϊκή”, κατ’ αντιπαράθεση, βέβαια, με τον σημερινό θλιβερό “σεχταρισμό”– για το καλό μιας πολιτικής συμμαχίας που θα βρίσκεται αναπόφευκτα υπό αστική και μικροαστική ηγεμονία. Αυτό προβάλλεται ως πολιτική και ηθική αναγκαιότητα και η αντίσταση σ’ αυτό, θέλουν να μας πείσουν, είναι μικρόνοη, οπισθοδρομική και αντιδραστική πολιτική επιλογή.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ:

1) Κατ’ αρχάς, είναι βλακώδες να λέμε ότι μια τέτοια πολιτική συμμαχία “θα βρίσκεται αναπόφευκτα υπό αστική και μικροαστική ηγεμονία”, σε μία στιγμή όπου η ισχυρότερη δύναμη σε αυτή τη συμμαχία θα είναι (εξ ορισμού, λόγω αριθμού ψήφων) το ίδιο το ΚΚΕ.

2) Δεύτερον, ΔΕΝ υπάρχει ανάγκη να “εγκρίνει (το ΚΚΕ) τον λεγόμενο “εθνικό” χαρακτήρα ενός “αντιμνημονιακού μετώπου” πάνω από το “ταξικό πρόταγμα”Τα πράματα είναι πολύ πιο πεζά και απλά. Δηλαδή:

  1. Είτε λαμβάνονται ορισμένα πολύ απλά, σημαντικά μέτρα κατά του μνημονίου (π.χ. στάση πληρωμών, εθνικοποίηση τραπεζών, κλπ.) που έχει ήδη προτείνει μια πληθώρα αντι-μνημονιακών πολιτικών δυνάμεων (και προσώπων) μεταξύ των οποίων το ίδιο το ΚΚΕ, έτσι ώστε να γλυτώσει ο λαός τα πολύ χειρότερα που θα έρθουν στο άμεσο μέλλον…

  2. Είτε δεν λαμβάνονται τέτοια απλά μέτρα αντίστασης, οπότε και η εξαθλίωση του λαού θα ενταθεί. (πιθανώς και με τη βοήθεια κάποιας νέας μνημονιακής συγκυβέρνησης, ας την πούμε «Παπαδήμιο-2»). 

    Εξάλλου, ας δεχτεί τώρα το ΚΚΕ, μία ευρύτερη εκλογική συνεργασία για να μπει στη Βουλή (ενισχυμένο) και…ας κάνει μετά, μόνο όσα θεωρεί σωστά.

  • ΠΟΥ είναι το πρόβλημα?

  • ΠΟΙΟΝ κοροϊδεύει, δηλαδή, το ΚΚΕ? Μήπως… τον ίδιο του τον εαυτό?

Ε, προφανώς το ΚΚΕ νομίζει ότι θα κερδίσει και πολιτική δύναμη, έτσι. Αυταπατάται όμως, διότι (στη χειρότερη των περιπτώσεων) μετά από μερικά ακόμη χρόνια εξαθλίωσης, ο λαός θα φτύσει και το ΚΚΕ, αν αυτό τον προδώσει τώρα, στα πολύ απλά καυτά ζητήματα, όπου το ΚΚΕ αρνείται τη συνεργασία με άλλους. Αλλά ο Μπαλασόπουλος συνεχίζει:

.

* Όπως συμβαίνει συνήθως, σ’ αυτού του είδους τις αντιπαραθέσεις υπάρχει ένας διαμεσολαβητής ο οποίος παραμένει αόρατος και ακατανόμαστος. Ας τον κατονομάσουμε λοιπόν. Το όνομά του είναι Ανδρέας Γεωργίου Παπανδρέου, και αυτό που έκανε τον Αύγουστο του 1982 ήταν να περάσει από την Βουλή των Ελλήνων το νομοσχέδιο για την αναγνώριση της “εθνικής αντίστασης” ως εθνικής, δηλαδή ρητά και κατηγορηματικά όχι ως τμήματος ενός ταξικού χαρακτήρα ένοπλου αγώνα. Η εκ των υστέρων “εθνικοποίηση” του αγώνα του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ προωθήθηκε με περισσή επιτυχία ως απάντηση στον μεταπολεμικό στιγματισμό των κομμουνιστών ως “εθνικών προδοτών/μειοδοτών”, με το κόστος φυσικά του να τους “δικαιώσει” καπελώνοντάς τους ως λίγο-πολύ φουστανελάδες του εικοστού αιώνα. Ο ταξικός χαρακτήρας της ένοπλης εξέγερσης θάφτηκε με όλες τις τιμές της εθνικής νομιμότητας, και η ΠΑΣΟΚάρα εκμεταλλεύτηκε τον λυσσαλέο αντικομμουνισμό του δεξιού παρακράτους για να κάνει την κουτοπόνηρη δουλειά της με το αίμα, τα δάκρυα και τους διωγμούς των δικών μας προγόνων.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ:

1) ΚΑΚΩΣ μπερδεύεται εδώ, μια παλιά ενέργεια του Ανδρέα Παπανδρέου, πολλά χρόνια πριν, σε θέμα εντελώς διαφορετικό από τη σημερινή κρίση και τις έκτακτες απαιτήσεις για δράση που τη συνοδεύουν. Το να νομιμοποιήσει κανείς (σε συνθήκες ομαλότητας) μια παρελθούσα περίοδο αντίστασης (όπως είχε κάνει ο Αντρέας Παπανδρέου) δεν είναι καθόλου ίδιο θέμα με το να δράσει σωστά στο παρόν, μέσα σε ακραίες συνθήκες κρίσης, για να διευκολύνει την αναγκαία ΤΩΡΙΝΗ αντίσταση του λαού.

2) Εδώ η… κομμουνιστάρα (ο Μπαλασόπουλος όπως το ίδιο το ΚΚΕ) δείχνει να μεγαλοποιεί και να εκμεταλλεύεται έναν σχετικά ασήμαντο σήμερα “αντικομμουνισμό”, σαν δικαιολογία για να λασπώσει τους πάντες (στην αριστερά), είτε σαν αντι-κομμουνιστές, είτε σαν κρυφο-ΠΑΣΟΚους, είτε γενικά σαν υποταγμένους σε “αστική και αντιδραστική ηγεμονία”. Ειδικά το τελευταίο όμως είναι άτοπο όταν αναφέρεται κυρίως στον ΣΥΡΙΖΑ, ή την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και άλλα αριστερά κόμματα (που δεν είναι έτσι, παρά τα όποια ελαττώματα τους)…

.  

* Αυτό λοιπόν που μου ζητούν οι ΠΑΣΟΚοι νέας κοπής, έτσι τους αντιλαμβάνομαι εγώ, είναι να ανεχτώ το δεύτερο ξεπούλημα της ιστορίας, μεταξύ άλλων, δικών μου συγγενών, για να κάνει τη δουλίτσα της εκ νέου, και αφού τα σκάτωσε παντοιοτρόπως, η άμωμος και ευκλεής ελληνική αστική τάξη. Να την κάνει, λέει, μετατρέποντας τον ενδοαστικό συμβιβασμό που ονομάστηκε “αναγνώριση της εθνικής αντίστασης” σε “πρόταγμα” του δικού μου πολιτικού αγώνα ως κομμουνιστή, που θα ξανακαπελωθεί, δική μου συναινέσει, από τον θολοπασόκικο “εθνοαπελευθερωτισμό” του κάθε ανανήψαντος “αντιμνημονιακού”. Σ’ αυτό θα ήθελα να απαντήσω μονολεκτικά και με υπερήφανα εθνική αγένεια: Πάρ’ τε τ’ αρχίδια μου!

ΑΠΑΝΤΗΣΗ:

Α, καλάαα!… Εδώ, η κατα-συκοφάντηση των πάντων (πλην-ΚΚΕ) σαν “ΠΑΣΟΚων νέας κοπής” συνδυάζεται με κραυγαλέα αλαζονεία και εξοργιστική βλακεία. Τον “θολοπασόκικο εθνο-απελευθερωτισμό” (που έπλασε κυρίως η φαντασία του) ας πάει ο συγγραφέας να τον… βάλει εκεί που ξέρει (χωρίς βαζελίνη).

:mrgreen:

Η ουσία είναι η εξής: -Ότι η χώρα και ο λαός της αντιμετωπίζουν τώρα μια ακραία κατάσταση, που ισοδυναμεί με έγκλημα οικονομικής γενοκτονίας. Οπότε, απαιτείται μια σειρά από άμεσα, πολύ απλά μέτρα αντίστασης, που δεν είναι εφικτά (ή καθίστανται πολύ δύσκολα) χωρίς τη συνεργασία και του ΚΚΕ. Μιλάμε για μια (έστω πολύ στοιχειώδη) λίστα μέτρων, που θάπρεπε να προσυπογράψουν όλοι, για να εμποδιστεί η επικράτηση του Μαύρου Μετώπου μέσω μνημονιακής συγκυβέρνησης τύπου “Παπαδήμιος 2″.

  • Χωρίς τη συμμετοχή του ΚΚΕ σε ένα ευρύ μέτωπο αντίστασης (όπως το πρότεινε και ο Δημήτρης Καζάκης), ο λαός θα οδηγηθει σε μια ασύλληπτου μεγέθους εξαθλίωση, που δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα οδηγήσει και σε μία επιτυχή επαναστατική ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος (όπως ελπίζει ίσως το ΚΚΕ), ενώ… 

    -Το μόνο σίγουρο είναι η αποδυνάμωση της πολιτικής επιρροής (και του εκλογικού σώματος) του ίδιου του ΚΚΕ (κάτι που ίσως δεν αντιλαμβάνεται η ηγεσία του, μέσα στη δική της τωρινή εθελοτυφλία).

Οπωσδήποτε, οποιαδήποτε απαίτηση εκ μέρους του ΚΚΕ, να έχει την “ηγεμονία” είναι βλακώδης, αφού εκ των πραγμάτων (λόγω αριθμού ψήφων και εδρών)  το ΚΚΕ πολύ πιθανώς θα ηγηθεί έτσι κι αλλοιώς, μέσα σε οποιαδήποτε αριστερή συγκυβέρνηση αντι-μνημονιακής συνεργασίας. Στην πραγματικότητα όμως, το ΚΚΕ δεν νοιάζεται τόσο πολύ να αποφύγει την “αστική και μικροαστική ηγεμονία”, όσο για το να αποκλείσει εκ των προτέρων οποιαδήποτε συμπαράταξή του με άλλους, δηλαδή με (μισούμενους) συμμάχους κυρίως από το χώρο της αριστεράς, τους οποίους το ΚΚΕ δεν εγκρίνει, σαμποτάρει και κατα-συκοφαντεί συχνά…

Μια περισσότερο αναλυτική κριτική της ανάρτησης του Μπαλασόπουλου (και των σχολίων της) έκανα στα σχόλια εδώ:

Enhanced by Zemanta
Advertisements

About Omadeon

Programmer (A.I./Prolog/ASM), musician, blogger, etc.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog Stats

  • 23,810 hits
Αρέσει σε %d bloggers: